U čemu je razlika između atomske i hidrogenske bombe?

Severna Koreja preti testiranjem hidrogenske bombe iznad Tihog okeana kao odgovor predsedniku Donaldu Trampu koji je naložio nove sankcije pojedincima, kompanijama i bankama koje posluju sa ovom ozloglašenom zemljom.

“Mislim da bi to mogao biti test H-bombe na dosad nezabeleženoj nivou, možda preko Tihog okeana”, rekao je novinarima severnokorejski ministar spoljnih poslova Ri Jong Ho tokom sastanka Generalne skupštine Ujedinjenih nacija u Njujorku, prenosi CBS Nnjuz.

Ri Jong Ho je dodao – “sve je na našem vođi.”

Vodonične bombe, ili termonuklearne bombe, moćnije su od atomskih ili “fisionih”, piše “Znanost.com”. Razlika između termonuklearnih bombi i fisionih bombi počinje na atomskom nivou. Fisijske bombe, poput onih koje su tokom Drugog svetskog rata uništavale japanske gradove Nagasaki i Hirošimu, deluju cepanjem jezgra atoma. Kada se neutroni, ili neutralne čestice, atomskog jezgra razdvoje, udaraju u jezgra obližnjih atoma, takođe ih razdvajajući.

Rezultat je vrlo eksplozivna lančana reakcija. Bombe koje su pale na Hirošimu i Nagasaki eksplodirale su jačinom od 15 kilotona odnosno 20 kilotona TNT-a, prema podacima naučnika.

Nasuprot tome, prvi test termonuklearnog oružja, ili hidrogenske bombe, u Sjedinjenim Američkim Državama u novembru 1952. dao je eksploziju jačine od 10.000 kilotona TNT-a. Termonuklearne bombe počinju istom reakcijom fisije koja pokreće atomske bombe – ali većina uranijuma ili plutonijuma u ​​atomskim bombama zapravo se ne koristi.

U termonuklearnoj bombi, dodatni korak znači da je dostupno više eksplozivne snage bombe. Prvo, zapaljena eksplozija stvara kuglu plutonijuma-239, materijala koji će tada biti podeljen. Unutar jame plutonijuma-239 nalazi se komora gasovitog vodonika. Visoke temperature i pritisci nastali Fisija plutonijuma-239 uzrokuju da se atomi vodonika stapaju. Ovaj proces fuzije oslobađa neutrone, koji se vraćaju u plutonijum-239, razdvajajući više atoma i podstičući lančanu reakciju fisije.

Vlade širom sveta koriste globalne nadzorne sisteme za otkrivanje nuklearnih testova kao deo napora za sprovođenje Sporazuma o sveobuhvatnoj zabrani ispitivanja (CTBT) iz 1996. godine. Postoji 183 potpisnika ovog ugovora, ali on nije na snazi jer ga ključne zemlje, uključujući Sjedinjene Američke Države, nisu ratifikovale. Od 1996. godine Pakistan, Indija i Severna Koreja sprovode nuklearna ispitivanja. Ipak, sporazum je uspostavio sistem seizmičkog praćenja koji može razlikovati nuklearnu eksploziju od zemljotresa.

Međunarodni sistem za praćenje CTBT-a takođe uključuje stanice koje detektuju infrazvuk – zvuk čija je frekvencija preniska za otkrivanje ljudskih ušiju – od eksplozija. Osamdeset stanica za praćenje radionuklida širom sveta meri atmosferske padavine, što može dokazati da je eksplozija koju su otkrili drugi sistemi praćenja zapravo bila nuklearna.

(Editor.rs)

WEB PREPORUKE

Leave a Reply

Your email address will not be published.