Očiju tvojih da nije, ne bi bilo neba

Očiju tvojih da nije
Ne bi bilo neba
U malom našem stanu – početni su stihovi pesme velikog srpskog pesnika, Vaska Pope.

Rođen je 29. juna 1922 u Grebencu kod Vršca. Osnovnu školu i gimnaziju završio je u Vršcu. Posle toga upisao se na Filozofski fakultet u Beogradu. Studije nastavlja u Bukureštu i Beču. Za vreme Drugog svetskog rata bio je zatvoren u nemačkom koncentracionom logoru u Zrenjaninu (tada se Zrenjanin zvao Bečkerek). Nakon završetka rata diplomirao je na romanskoj grupi Filozofskog fakulteta u Beogradu, 1949. godine.



Prve pesme objavljuje u listovima “Književne novine” i “Borba”. NJegova prva zbirka pesama “Kora” (1953) uz “87 pesama” Miodraga Pavlovića smatra se početkom srpske posleratne moderne poezije. Ta knjiga je pokrenula rasprave književne javnosti i ostavila veliki uticaj na mlađe naraštaje pesnika. Posle Kore, Popa je objavio sledeće zbirke pesama: “Nepočin polje” (1956), “Sporedno nebo” (1968), “Uspravna zemlja” (1972), “Vučja so” (1975), “Kuća nasred druma” (1975), “Živo meso” (1975), “Rez” (1981) kao i ciklus pesama “Mala kutija” (1984), deo buduće zbirke “Gvozdeni sad” koju nikad nije dovršio.

Od 1954. do 1979. godine radio je kao urednik u izdavačkoj kući Nolit u Beogradu. Slaganjem usmenog nasleđa, igara i zagonetki, Popa je stvorio poseban pesnički jezik moderne srpske poezije. Priredio je zbornike: Od zlata jabuka (Beograd, 1958.), Urnebesnik (Beograd, 1960.), Ponoćno sunce (Beograd, 1962.). U pesničkom zborniku “Od zlata jabuka” (1958.) u novom svetlu je prikazan poetski svet narodnih umotvorina; u zborniku “Urnebesnik” (1960.), poetski svet pesničkog humora i u zborniku “Ponoćno Sunce” (1962.), poetski svet pesničkih snoviđenja.jedan je od najpoynatijih pisaca i akademika u srpskoj istoriji



Vasko Popa je jedan od najprevođenijih jugoslovenskih pesnika, a i sam je prevodio sa francuskog jezika. U Vršcu, 29. maja 1972. god. osnovao je Književnu opštinu Vršac (KOV) i pokrenuo neobičnu biblioteku na dopisnicama, nazvanu “Slobodno lišće”. Iste godine izabran je za dopisnog člana Srpske akademije nauka i umetnosti. Jedan je od osnivača Vojvođanske akademije nauka i umetnosti (14.12.1979.) u Novom Sadu.

Umro je u Beogradu 5. januara 1991. godine i sahranjen u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

Evo jedne od njegovih najlepših ljubavnih pesama:

Očiju tvojih da nije

Očiju tvojih da nije
Ne bi bilo neba
U malom našem stanu

Smeha tvoga da nema
Zidovi ne bi nikad
Iz očiju nestajali

Slavuja tvojih da nije
Vrbe ne bi nikad
Nežne preko praga prešle

Ruku tvojih da nije
Sunce ne bi nikad
U snu našem prenoćilo

(Editor.rs)

WEB PREPORUKE

Leave a Reply

Your email address will not be published.